به گزارش روابط‌عمومی سازمان امور اجتماعی کشور، اگر بخواهیم بزرگ‌ترین درسِ جامعه‌شناختیِ ۱۲ بهمن را مرور کنیم، بدون شک به مفهوم «وحدتِ کلمه» می‌رسیم.

اقیانوسِ جمعیت: در آن روز، دیگر ش شهر، فقیر و غنی، بازاری و دانشگاهی، پیر و جوان معنا نداشت. همه یک‌رنگ شده بودند. ۳۳ کیلومتر مسیرِ استقبال (از فرودگاه تا بهشت زهرا)، نمایشگاهی از همبستگی ملی بود.

نظمِ خودجوش: جالب‌ترین نکته این بود که امنیت و نظمِ مراسم، نه توسط پلیس و ارتشِ شاهنشاهی، بلکه توسط خودِ مردم و کمیته‌های استقبالِ مردمی تأمین می‌شد. این یعنی وقتی «اعتماد» بین مردم و رهبرشان برقرار باشد، جامعه خودبه‌خود به سمتِ نظم و انضباط حرکت می‌کند.

بازگشت به خویشتن؛ پایانِ عصرِ ازخودبیگانگی

آمدنِ امام، فقط جابجاییِ قدرت نبود؛ بازگشتِ عزت‌نفس به ایرانیان بود.

سال‌ها تلاش شده بود تا فرهنگِ ایرانی-اسلامی تحقیر شود و نگاه به غرب، ملاکِ پیشرفت باشد. اما با ورود امام، مردم احساس کردند که دوباره «خودشان» هستند.

۱۲ بهمن، نمادِ آشتیِ ملت با هویتِ تاریخی و مذهبی‌اش بود. این بازگشت، انرژیِ عظیمی آزاد کرد که توانست نظامِ ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی را در ۱۰ روز در هم بپیچد.

چرا بهشت زهرا؟ ادایِ دین به سرمایه‌های معنوی

اولین مقصدِ امام پس از ورود به خاک وطن، کاخ‌های سلطنتی یا مراکزِ قدرت نبود؛ ایشان مستقیم به «بهشت زهرا (س)» رفتند. این حرکت، یک پیامِ عمیقِ اجتماعی داشت:

قدرشناسی: امام نشان دادند که صاحبانِ اصلیِ این انقلاب، شهدا و خانواده‌های آنان هستند.

ریشه در خاک: این پیام به جامعه منتقل شد که بنایِ آینده‌ی ایران، بر پایه‌ی فداکاری و ایثار ساخته می‌شود، نه بر پایه‌ی زد و بندهای سیاسی. جمله‌ی تاریخیِ *"من به پشتیبانی این ملت دولت تعیین می‌کنم"*، منشورِ مردمسالاری دینی بود که در همان روز اول امضا شد.

انفجارِ امید؛ سوختِ موتورِ انقلاب

جامعه‌شناسان معتقدند هیچ جامعه‌ای بدون «امید به آینده» نمی‌تواند حرکت کند. ۱۲ بهمن، تزریقِ دوزِ بالایی از امید به رگ‌های جامعه‌ای بود که سال‌ها در خفقان زیسته بود.

چهره‌ امام در پله‌های هواپیما، آرامشی داشت که به میلیون‌ها نفر سرایت کرد. این آرامش و امید، ترس را از دل‌ها برد و باعث شد مردم باور کنند که «می‌شود» و «می‌توانیم».

دهه فجر؛ جشنی برای بازخوانیِ آرمان‌ها

آغاز دهه فجر، فرصتی است برای اینکه از خود بپرسیم:

آیا هنوز همان‌قدر «با هم» هستیم؟

آیا هنوز منافعِ ملی را بر منافعِ شخصی ترجیح می‌دهیم؟

۱۲ بهمن به ما یادآوری می‌کند که قدرتِ واقعی، در تانک و تفنگ نیست؛ در «قلب‌های متحد» است.

کلام آخر: امانت‌دارِ آن استقبال باشیم

آن روز، پدران و مادرانِ ما با اشکِ شوق و گل‌های میخک به استقبالِ امام رفتند و حماسه‌ای ساختند که دنیا را خیره کرد. امروز، نوبتِ ماست. نوبتِ ماست که با «کارِ جهادی»، «امیدآفرینی» و «حفظِ وحدت»، از میراثِ آن روزِ باشکوه پاسداری کنیم.

۱۲ بهمن مبارک؛ روزی که خورشید، دوباره از مغرب نه، بلکه از پله‌های یک هواپیما طلوع کرد!

پایان/