در این گزارش، می‌خواهیم از زاویه‌ای متفاوت به جشن میلاد منجی عالم بشریت، حضرت مهدی (عج) نگاه کنیم؛ زاویه‌ای که در آن «انتظار»، نه به معنای دست روی دست گذاشتن، بلکه به معنای پویاترین حالتِ آمادگیِ اجتماعی است. در جامعه‌شناسی، هیچ نیرویی قوی‌تر از «امید به آینده» برای تحرکِ یک ملت وجود ندارد. فلسفه مهدویت، دقیقاً تزریقِ همین امید است.

انتظارِ سازنده: برخلاف تصور برخی که انتظار را سکون و بی‌عملی می‌دانند، در تفکر شیعی، انتظار یعنی «آماده‌باش». جامعه‌ی منتظر، مثل میزبانی است که مهمان عزیزی دارد؛ پس خانه (جامعه) را آب و جارو می‌کند، خرابی‌ها را می‌سازد و خود را آراسته می‌کند.

مسئولیت اجتماعی: کسی که منتظرِ «مصلحِ کل» است، نمی‌تواند خودش «صالح» نباشد. نمی‌شود منتظرِ عدالت بود، اما در اداره و بازار و خیابان، ظلم کرد. بنابراین، نیمه شعبان فصلی برای بازنگری در رفتارهای اجتماعی ماست.

عدالت؛ گمشده‌ انسانِ مدرن

حضرت مهدی (عج) با لقب «عدالت‌گستر» شناخته می‌شود. امروزه بشر بیش از هر زمان دیگری، تشنه‌ عدالت است.

الگوسازی: جشن نیمه شعبان باید یادآور این باشد که معیارِ سنجشِ جامعه‌ی مهدوی، «عدالت» است. هر گامی که ما برای کاهش فاصله طبقاتی، رسیدگی به محرومان و مبارزه با فساد برمی‌داریم، یک قدمِ واقعی به سمتِ ظهور است.

پیام جهانی: منجی موعود، متعلق به یک قبیله یا جغرافیای خاص نیست؛ او برای نجات «انسان» می‌آید. این نگاه، افق دیدِ ما را از مرزهای خودمان فراتر می‌برد و حسِ انسان‌دوستی را تقویت می‌کند.

جشن‌های مردمی؛ مانورِ همبستگی و شادی

یکی از زیباترین جلوه‌های نیمه شعبان، برگزاری جشن‌های کاملاً مردمی است.

سرمایه اجتماعی: اینکه مردم بدون بخشنامه و بودجه دولتی، کوچه و خیابان را آذین می‌بندند و نذری می‌دهند، نشان‌دهنده «سرمایه اجتماعی» عظیمِ جامعه ماست. این جشن‌ها تمرینِ کارِ گروهی، همدلی و سخاوت است.

شادیِ حلال: جامعه دینی، جامعه‌ای افسرده نیست. نیمه شعبان مدلِ موفقی از «شادیِ مومنانه» و «نشاط اجتماعی» است که در آن خنده و معنویت در کنار هم قرار می‌گیرند.

عهد همدلی؛ بهترین هدیه تولد

در روایات آمده است که هیچ چیز به اندازه رسیدگی به نیازمندان، قلب امام زمان (عج) را شاد نمی‌کند.

پویش‌های مهربانی: چه زیباست اگر در کنارِ چراغانی کردن خیابان‌ها، چراغِ خانه‌ی یک نیازمند را هم روشن کنیم. نیمه شعبان فرصتی است تا با دستگیری از فقرا، آزادسازی زندانیان جرائم غیرعمد و حل مشکلاتِ همسایگان، نشان دهیم که «شیعه‌ی عملی» هستیم.

«او» می‌بیند؛ نظارتِ دائمی و وجدانِ بیدار

باور به اینکه «امام حاضر است و اعمال ما را می‌بیند»، قوی‌ترین سیستمِ کنترلِ درونی است.

اگر کارمند، کاسب، مدیر و شهروند ما باور داشته باشد که پرونده اعمالش هر هفته به رؤیتِ امام می‌رسد، وجدانِ کاری و اخلاق اجتماعی متحول می‌شود. این باور، جامعه را از درون «واکسینه» می‌کند.

کلام آخر: بیا تا جوانمردی از سر گیریم

نیمه شعبان، جشنی برای تجدید عهد است. عهدی برای اینکه خوب باشیم، خوب بمانیم و دنیا را جای بهتری برای زندگی کنیم.

بیایید به یمنِ آمدنش، با خودمان قرار بگذاریم که «منتظرانِ مصلح، خود باید صالح باشند». بیایید طوری زندگی کنیم که وقتی آن خورشید از پشت ابر بیرون آمد، شرمنده‌ی نگاهش نباشیم.

عیدِ بزرگِ امید و عدالت، بر همه منتظران مبارک باد!

پایان/