به گزارش روابط‌عمومی سازمان امور اجتماعی کشور، امروز، در سالروز ولادت این اسوه‌ی جوانمردی، می‌خواهیم سیمای اجتماعی ایشان را ورق بزنیم و بیاموزیم که چگونه می‌توان در اوج قدرت و توانمندی، خادم‌ترین و امین‌ترین فرد برای جامعه بود.

 وفا؛ سنگ بنای اعتماد اجتماعی

اولین و درخشان‌ترین ویژگی حضرت عباس (ع)، «وفاداری» است. اما این وفا را نباید به یک تعهد شخصی ساده تقلیل داد. وفاداری عباس (ع)، یک «تعهد آگاهانه به یک آرمان مقدس» بود. او به یک شخص وفادار نبود؛ بلکه به مسیری که آن شخص نماینده‌اش بود (یعنی مسیر حق و عدالت) وفادار بود.

درس اجتماعی:

در دنیای امروز، «اعتماد اجتماعی» بزرگترین سرمایه‌ی یک ملت است. این اعتماد ساخته نمی‌شود مگر با وفاداری تک‌تک ما به عهدها و مسئولیت‌هایمان. از یک کارمند ساده در یک اداره تا یک مدیر ارشد، وفاداری به وظیفه، وفاداری به حقوق شهروندان و وفاداری به منافع جمعی، همان اکسیری است که جامعه را زنده و پویا نگه می‌دارد. حضرت عباس (ع) به ما می‌آموزد که ماندن بر سر یک پیمان درست، حتی اگر به قیمت جان تمام شود، اساس ساختن یک جامعه‌ی سالم است.

 سقای دشت کربلا؛ اوج ایثار و درک نیاز دیگری

لقب «سقّا» (آب‌آور) شاید زیباترین لقب حضرت عباس باشد. این لقب، نماد کسی است که «نیاز» دیگران را می‌شناسد و برای برطرف کردن آن، از خود می‌گذرد. اوج این مکتب در آن لحظه‌ای متجلی می‌شود که با لبان تشنه به آب فرات می‌رسد، اما تشنگی کودکان و برادرش، او را از نوشیدن باز می‌دارد.

درس اجتماعی:

این صحنه، یک کلاس درس کامل برای تمام مددکاران، خیرین و فعالان اجتماعی است. پیام آن روشن است:

اولویت‌بخشی به نیاز مددجو:‌در فعالیت‌های اجتماعی، نیاز و کرامت انسانی فردی که به ما مراجعه کرده، بر آسایش و راحتی ما ارجحیت دارد.

همدلی واقعی: خدمتگزاری صرفاً یک وظیفه‌ی اداری نیست؛ یک حس عمیق انسانی است. عباس (ع) تشنگی را با تمام وجود «حس» کرد و به همین دلیل، درد دیگران را بر درد خود مقدم شمرد.

اقدام‌گری: او منتظر نماند تا کسی از او آب بخواهد؛ او خود برای رفع نیاز اقدام کرد. یک جامعه‌ی پویا، جامعه‌ای است که شهروندانش منتظر بروز بحران نمی‌مانند، بلکه پیشگیرانه برای رفع نیازها اقدام می‌کنند.

 علمداری؛ نماد مسئولیت‌پذیری و امیدبخشی

پرچم (علم)، نماد هویت، استقامت و امید یک لشکر است. تا زمانی که پرچم پابرجاست، لشکر زنده و امیدوار است. حضرت عباس (ع) «علمدار» بود؛ یعنی حامل مسئولیت سنگین حفظ امید و انسجام در یک جمع بود. او می‌دانست که نگاه تمام اهل حرم به دستان او و پرچمی است که در دست دارد.

درس اجتماعی:

هر یک از ما در خانواده، محیط کار و جامعه، یک «علمدار» هستیم. هر فردی که مسئولیتی را می‌پذیرد، پرچم آن مسئولیت را به دوش می‌کشد. یک پزشک، علمدار سلامت جامعه است. یک معلم، علمدار دانش و تربیت نسل آینده است. و یک فعال اجتماعی، علمدار امید در دل خانواده‌های نیازمند است. حضرت عباس به ما می‌آموزد که پذیرش مسئولیت به معنای پذیرش تعهد برای زنده نگه داشتن «امید» در یک سیستم است.

ادب و اخوت؛ دو بال پرواز در آسمان خدمت

با آنکه ایشان برادر امام حسین (ع) بودند، اما در تاریخ نقل است که هرگز ایشان را «برادر» خطاب نکردند، بلکه همواره با احترام کامل از عباراتی چون «یا سیدی» و «ای سرورم» استفاده می‌کردند. این اوج «ادب» در برابر رهبر و امام جامعه است.

درس اجتماعی:

این رفتار، الگویی بی‌بدیل برای «اخلاق حرفه‌ای» و «فرهنگ سازمانی» است. احترام به سلسله مراتب، رعایت حریم‌ها و تواضع در عین توانمندی، از اصول اساسی کار گروهی موفق است. در حوزه خدمات اجتماعی، این «ادب» در رفتار با ولی‌نعمتان ما یعنی مردم، معنایی دوچندان پیدا می‌کند. خدمت به مردم باید همواره با حفظ کرامت، احترام و فروتنی کامل همراه باشد.

 سخن پایانی: از ولادت تا الگوبرداری

میلاد قمر بنی‌هاشم، فرصتی است برای بازنگری در رفتار اجتماعی خودمان. او به ما نشان داد که می‌توان قوی‌ترین بود اما متواضع‌ترین ماند. می‌توان تشنه‌ترین بود اما بخشنده‌ترین شد. و می‌توان در سخت‌ترین شرایط، وفادارترین و مسئولیت‌پذیرترین فرد میدان بود.

بیایید در روز میلادش با خود عهد ببندیم که:

در انجام وظایفمان، وفادار باشیم.

در برابر نیاز دیگران، ایثارگر باشیم.

در پذیرش مسئولیت‌ها، علمدار باشیم.

در رفتار با دیگران، باادب و فروتن باشیم.

ولادت باسعادت باب‌الحوائج، حضرت ابوالفضل العباس (ع)، بزرگ‌مرد ادب و وفا و روز جانباز، بر همگان، به‌ویژه بر جامعه‌ی بزرگ فعالان و مددکاران اجتماعی که علمداران خدمت به خلق هستند، خجسته و مبارک باد.

پایان/