به گزارش روابط‌عمومی سازمان امور اجتماعی کشور، امروز می‌خواهیم در راهروهای تاریخ قدم بزنیم و به تماشای سیمای اجتماعی مردی بنشینیم که نامش، رمز «با هم بودن» و «برای هم بودن» است.

فراتر از یک نام؛ تولد «مسئولیت اجتماعی»

وقتی حسین (ع) چشم به جهان گشود، گویی مفهوم «مسئولیت» جانی تازه گرفت. بسیاری از ما حسین (ع) را با حماسه کربلا می‌شناسیم، اما آن حماسه، میوه درختی بود که ریشه‌اش در تمام زندگی ایشان و به ویژه در نگاه اجتماعی‌شان دوانده شده بود.

امام حسین (ع) به ما آموخت که «بی‌تفاوت نبودن»، اولین شرط انسان بودن است. او در زمانه‌ای که سکوت و عافیت‌طلبی سکه رایج بازار بود، پرچم «اصلاح‌گری» را برافراشت. وقتی ایشان فرمود: من برای اصلاح در امت جدم قیام کردم، در واقع داشت مانیفست یک کنشگر اجتماعی مسئول را امضا می‌کرد. پیامی که می‌گوید: نمی‌شود در جامعه‌ای زندگی کرد که فساد و بی‌عدالتی در آن ریشه دوانده و تنها به فکر گلیم خود بود.

عزت؛ گوهر گمشده روابط انسانی

در دنیای مدرن امروز که گاهی روابط اجتماعی ما زیر چرخ‌دنده‌های منافع شخصی له می‌شود، درس بزرگ حسین (ع)، درس «عزت» و «کرامت انسانی» است.

شعار "هیهات من الذله" (محال است تن به ذلت دهیم)، تنها یک شعار جنگی نیست؛ بلکه یک «سبک زندگی» است. در نگاه اجتماعی امام سوم، هیچ انسانی حق ندارد خود را کوچک بشمارد یا اجازه دهد دیگری او را تحقیر کند. جامعه‌ای که شهروندانش "عزت نفس" داشته باشند، جامعه‌ای پویا، سربلند و غیرقابل نفوذ است. ولادت امام حسین، ولادت این تفکر است که: "مرگ با عزت، بهتر از زندگی با ذلت است." این یعنی کیفیت زندگی اجتماعی، مهم‌تر از کمیت و طول عمر آن است.

 مهربانی در عین صلابت؛ الگوی مدارای اجتماعی

شاید تصویر حماسی امام، گاهی بُعد لطیف و اجتماعی ایشان را در ذهن ما کمرنگ کرده باشد. اما تاریخ گواهی می‌دهد که خانه حسین (ع)، پناهگاه امن بینوایان بود.

روایت‌های بسیاری وجود دارد که نشان می‌دهد ایشان چگونه با مسکینان هم‌سفره می‌شدند، بدهی بدهکاران را می‌پرداختند و پیش از آنکه نیازمندی دست نیاز دراز کند، آبروی او را خریده و نیازش را برطرف می‌کردند.

این رفتار، یک درس بزرگ برای سازمان‌های اجتماعی و تک‌تک ماست: کمک کردن باید با حفظ **کرامت** مددجو باشد. همبستگی اجتماعی یعنی درد همسایه، درد من هم باشد.

خانواده؛ کانون تربیت نسل حسینی

نگاهی به کاروان امام حسین (ع) بیندازید. این کاروان فقط یک گروه نظامی نبود؛ بلکه یک «خانواده کامل» بود. حضور زنان و کودکان در کنار مردان، نشان‌دهنده اهمیت نهاد خانواده در سخت‌ترین شرایط اجتماعی است.

امام حسین (ع) با همراه کردن خانواده، به ما آموخت که تحولات بزرگ اجتماعی، بدون همراهی و استحکام بنیان خانواده ممکن نیست. او نشان داد که عشق به خانواده و عشق به آرمان‌های اجتماعی، در تضاد نیستند، بلکه مکمل یکدیگرند. رفتار محبت‌آمیز ایشان با همسر و فرزندان، حتی در لحظات بحرانی، الگویی بی‌نظیر از اخلاق در خانواده است.

 سخن پایانی: چراغی که هرگز خاموش نمی‌شود

سوم شعبان، بهانه است؛ بهانه‌ای برای اینکه گرد و غبار روزمرگی را از دلم‌ان بتکانیم و به قطب‌نمای اخلاق برگردیم.

امام حسین (ع) چراغ هدایت (مصباح الهدی) و کشتی نجات (سفینة النجاة) است. در دریای طوفانی مشکلات اجتماعی امروز، از گسست‌های عاطفی گرفته تا بی‌عدالتی‌ها، ما بیش از هر زمان دیگری به این کشتی نیاز داریم.

بیایید میلادش را این‌گونه جشن بگیریم:

1. آزاده باشیم: حتی اگر دین نداریم، در دنیای خود آزاده باشیم و زیر بار ظلم نرویم.

2. مسئول باشیم: نسبت به اتفاقات جامعه و حال هم‌نوعانمان بی‌تفاوت نباشیم.

3. کریم باشیم: بخشش را نه برای فخر فروشی، بلکه برای احیای کرامت انسانی انجام دهیم.

ولادت باسعادت احیاگر ارزش‌های انسانی و معمار بنای عزت اجتماعی، حضرت اباعبدالله الحسین (ع)، بر تمام آزادگان جهان و تلاشگران عرصه اجتماعی مبارک باد.

پایان/